W drodze powrotnej z Maulbronn zatrzymaliśmy się w miasteczku Hirsau, administracyjnie należącym już do leżącego niedaleko Calw, miasta rodzinnego Hermanna Hesse. Znajdujące się tam malownicze ruiny klasztoru benedyktyńskiego zrobiły na nas tego dnia chyba większe wrażenie niż Maulbronn, które opuściliśmy niespełna godzinę wcześniej...
Teren klasztoru nie jest zamknięty - można zwiedzać go o każdej porze. W ruinach odnaleźć można elementy trzech stylów architektonicznych. Stojąca jakby na uboczu czworokątna romańska wieża, zwana Wieżą Sowią (Eulenturm) pochodzi z XII wieku i choć dziś poprzypomina samotną campanillę niegdyś wraz z drugą, bliźniaczą wieżą górowała nad wejściem do kościoła św. Piotra i Pawła. Wieża liczy 37 metrów i ma sześć pięter, z których trzy najwyższe posiadają arkadowe okna. Piętra drugie i trzecie przedzielone są pięknymi fryzami zawierającymi figury ludzi i zwierząt, według różnych interpretacji mającymi znacznie symboliczne lub przedstawiającymi codzienne życie braci świeckich. Niestety wieża była zabudowana rusztowaniami i osłonięta podczas naszej wizyty w Hirsau - być może niedługo zobaczymy ją odnowioną...
W głębi wznosi się późnogotycka Marienkapelle
Najwięcej tajemniczego uroku ma jednak w Hirsau niewątpliwie częściowo zachowany krużganek. Dziedziniec krużgankowy w stylu późnego gotyku powstał tu w latach 1482-1493 na miejscu starszych, romańskich zabudowań. Dziś podziwiać możemy tylko rząd gotyckich okien z maswerkami w murach z różowego piaskowca otaczający porośnięty zieloną trawą kwadrat dziedzińca.
Z krużgankiem sąsiadują zachowane ściany renesansowego czteropiętrowego pałacu myśliwskiego z bogato zdobionymi szczytami.
W roku 830 hrabia z CalwErlafried ufundował klasztor i kościół, w którym umieszczono relikwie biskupa z Armenii św. Aureliusza przywiezione z Włoch. Dokumenty z 1534 roku wspominają nawet o wcześniejszym założeniu, ufundowanym tu przez wdowę Helicenę w 645 roku. Klasztor został jednak opuszczony i zapomniany już w X wieku.
W 1049 roku papież Leon IX odwiedził w Hirsau swego bratanka jednego z kolejnych hrabiów Calw Adalberta II. W tym samym czasie odnalezione zostały zaginione relikwie św. Aureliusza. Te dwa wydarzenia skłoniły Adalberta do ufundowania nowego klasztoru benedyktyńskiego.
Już w 1065 roku do klasztoru przybyli z Einsiedeln mnisi z przełożonym opatem Fryderykiem, który jednak został cztery lata później odesłany przez Adalberta na skutek skarg zakonników. Nowym opatem został Wilhelm z Regensburga, późniejszy błogosławiony, który kształcił się w klasztorze św. Emmerama. Jego zdecydowane działania doprowadziły w krótkim czasie do uwolnienia klasztoru spod władzy Adalberta przy jednoczesnym zapewnieniu jego ochrony oraz do zreformowania reguły benedyktyńskiej zgodnie z wzorami z Cluny. Hirsau stało się centrum reformatorskim na skalę całych Niemiec. Mnisi stąd rozsyłani byli z misja zakładania nowych klasztorów i reformowania istniejących a napisane przez Wilhelma w 1080 roku 'Constitutiones Hirsaugiensis' stały się podstawą reformy wielu klasztorów.
Klasztor wkrótce stał się za mały i Wilhelm nakazał jego rozbudowę. Dożył jeszcze poświęcenia kościoła w nowym klasztorze pw św. Piotra i Pawła po drugiej stronie rzeki Nagold w 1091 roku, jednak zmarł zanim zgromadzenie przeniosło się 1092 roku do nowej siedziby.
W sporze o inwestyturę Wilhelm stał po stronie papieża, prawdopodobnie po wizycie w Rzymie w 1075 roku. Jego oddanie papieżowi płynęło jednak z poczucia potrzeby reformy Kościoła a nie poddania cesarza władzy papieskiej.
Niedługo po śmierci Wilhelma klasztor zaczął podupadać. Jego następca Gebhard zaniedbał rozwój zgromadzenia i zyskał złą reputację po tym jak nie uszanował ciała wygnanego cesarza Henryka IV.
Klasztor miał jednak jeszcze jeden okres świetności w XV wieku, kiedy to, podobnie jak za czasów Wilhelma, przodował we wprowadzaniu reform z Bursfelde. Romańskie budowle zostały wówczas przebudowane w stylu gotyckim, powstała też kaplica NMP (Marienkapelle) mieszcząca bibliotekę. Jednak budowle zostały poważnie uszkodzone podczas wielkiej wojny chłopskiej (1524-1525) a sam klasztor w roku 1534 został poddany reformacji. Rzymskokatoliccy mnisi wrócili do niego na krótko jeszcze w roku 1548, jednak zwycięski książę Christopher von Württemberg 11 czerwca 1552 roku wydał im zakaz przyjmowania nowicjuszy i kultywowania wiary rzymskokatolickiej. Cztery lata później klasztor przekształcony został z rozkazu księcia Ulricha von Württemberg w seminarium ewangelickie. W roku 1592 książę Ludwig von Württemberg wybudował w miejscu dawnego domu opata, renesansowy pałac myśliwski.
Podczas Wojny Trzydziestoletniej klasztor znów przeszedł w ręce benedyktynów, jednak po pokoju westfalskim, w ostatnim okresie swego istnienia w latach 1662-1692 ponownie pełnił rolę seminarium ewangelickiego.
20 września 1692 roku, podczas wojny o sukcesję na tronie Palatynatu, oddział francuski pod wodzą generała Melaca spalił klasztor i sąsiadujący z nim pałac myśliwski pozostawiając je po dzień dzisiejszy w stanie trwałej ruiny. W 1808 roku zakazano jego dalszego niszczenia a w 1991 roku, w 900-setną rocznicę konsekracji kościoła klasztornego otwarto muzeum klasztorne.
Poniżej, w mieście odnaleźć można bez trudu maleńki kościół św. Aurelisza, a raczej to co z niego pozostało po przebudowach i odbudowach. W latach 1584-85 został on przebudowany i zatracił romański charakter, który utrzymał przez pięć wieków. Zburzono wschodnią część świątyni i pokryto ja dachem szczytowym. We wnętrzu zachowały się jednak dwa ciągi trójkolumnowych romańskich arkad. Zdobi je także późnogotycka Madonna z Dzieciątkiem, umieszczona dosłownie na wyciągnięcie ręki. Podejrzewaliśmy nawet, że tak beztrosko pozostawiona w otwartym cały dzień kościele rzeźba, nie może być oryginałem. W kościele panowały jednak zupełne ciemności a przy błysku fleszu aparatu nie ma czasu na sprawdzenie takiego przypuszczenia...
Za kościołem znajduje się urządzony według średniowiecznych wzorców ogród ziół.
Warto przejść sie jeszcze na drugi brzeg rzeki Nagold. Umieszczono tam trzy ciekawe rzeźby Petera Lenka. Symboliczne znaczenie posągów odczytywane jest zazwyczaj następująco. Środkowa rzeźba to naturalnie opat Wilhelm z Regensburga. Domyślamy się, że na rękach trzyma swoich karłowatych następców, którzy nie dorównali mu mądrością polityczną ani siłą wiary (którego z nich symbolizuje jednak pokurcz w koszyku na plecach opata?). Francuski żołnierz na sąsiednim cokole to oczywiście generał Melac, sprawca pożaru. Natomiast najbardziej zabawna a jednocześnie skłaniająca do zadumy trzecia rzeźba, to symbol hałaśliwej teraźniejszości. Ludzi, który mijają to miejsce w poszukiwaniu rozrywki i drogi do własnego, inaczej pojmowanego nieba, nic nie wiedząc o historii tej ziemi. Wybór 'motocyklistki' na temat posągu musiał zresztą nie być przypadkowy. W mieście obowiązuje zakaz poruszania się na takich motorach.
Prawdopodobnie wielbiciele takiej zabawy dali się mieszkańcom we znaki. Fakt, że wielu naszych tutejszych znajomych także narzeka na spore grupy motocyklistów podróżujące malowniczymi trasami Schwarzwaldu. Hałas i smród spali jaki za sobą zostawiają odbiera całą przyjemność zwiedzania Czarnego Lasu na przykład na rowerze...
Acha, zapomnieliśmy Wam napisać że w wyprawie towarzyszył nam Thomas... maskotka VFB Stuttgart wygrana przez jedną z naszych kaczek w Entenrennen:-)
 "Hirsau")
 "Hirsau")
 "Hirsau")
 "Hirsau")
 "Hirsau")
 "Hirsau")
 "Hirsau")
 "Hirsau")
 "Hirsau")
 "Hirsau")
 "Kościół św. Aureliusza Hirsau")
 "Peter Lenk - Hirsau")
 "Hirsau")
 "Hirsau")
 "Peter Lenk - Hirsau")
 "Peter Lenk - Hirsau")
',''))
',''))
)
)
)
)