Część zdjęć prezentowanych w galerii jest dziełem Doroty (siostry Uli), która zwiedziła zamek latem 2004 roku.

2 listopada 2003

Aby dotrzeć do zamku z Tybingi, trzeba najpierw pojechać pociągiem do Reutlingen i tam przesiąść się w autobus, najlepiej nr 400. My w ten sposób dotarliśmy do przystanku autobusowego Lichtenstein Treifelberg i stamtąd powędrowaliśmy do zamku leśnymi ścieżkami, mijając po drodze ruiny starego zamku i punkt widokowy, na którym umieszczono popiersie Wilhelma Haulla (1802-1827) duchowego ojca zamku.

Zwiedzanie rozpoczyna się na moście zwodzonym prowadzącym na niewielki dziedziniec. Stamtąd wchodzi się do wnętrza zamku, gdzie zwiedza się 7 pomieszczeń. W pierwszym, zwanym Waffenhalle, zaprezentowana jest kolekcja dawnej broni, w której wyróżnia się masywna zbroja, niewielka zbroja dla dziecka oraz niezwykły rodzaj broni palnej, którą obsługiwać musiało trzech ludzi i która mogła być używana tylko trzy razy na godzinę. Sala ta posiada dwa piękne, częściowi witrażowe okna, z których spojrzeć można na dół, w dolinę. W rogu sali, w podłodze widoczny jest wierzchołek skały, na której zbudowano zamek. Po lewej stronie sali, znajduje się przejście do zamkowej kaplicy, w której znajduje się m.in. obraz nieznanego malarza, zwanego mistrzem z Lichtenstein pochodzący z XV wieku.

Po drugiej stronie Waffenhalle znajduje się Pokój Myśliwski. Zwracają w nim uwagę trzy obiekty, ambona, z której goście zamku, opowiadali historie łowieckie, zegar, wykonany w całości z drewna oraz olbrzymi kielich, urodzinowy podarunek jaki otrzymał jeden z książąt rodu von Urach od żony. Kielich ma dokładnie 1,97 m wysokości - tyle ile wzrostu miał książę. Ponoć aby napić sie z tego kielich potrzeba aż trzech ludzi: jeden trzyma kielich, drugi pije, a trzeci musi trzymać pijącego, aby ten nie upadł.

Następnie wchodzi się na piętro zamku, gdzie kolejno zwiedza się między innymi pokój królewski, w którym znajduje sie portret grafa Eberharda, założyciela uniwersytetu w Tybindze. W pokoju tym zwraca ponadto uwagę dziura po pocisku w lustrze - ślad II wojny światowej. Szczerze - jakoś nie poruszył nas przedstawiony przez przewodniczkę opis tego tragicznego i barbarzyńskiego aktu jakiego dopuścili się alianci... Po przejściu przez dwa mniejsze pokoje wchodzi się do ostatniej sali na trasie zwiedzania, bogato zdobionej i wyposażonej Sali Rycerskiej. Wychodząc sali i skręcając na schody warto zwrócić uwagę na tzw. 'Łucznika z Lichtenstein' - obraz przedstawiający łucznika wykorzystuje złudzenie optyczne sprawiające, że oglądającemu obraz zawsze wydaje się, że łucznik celuje prosto w niego, bez względu na to skąd patrzy się na malowidło.

Po zwiedzeniu zamku warto podejść na znajdujący się tuż obok punkt widokowy, z którego zamek prezentuje się najlepiej. Napatrzywszy się do syta na tą 'zaklętą w kamień romantyczną fantazję' zeszliśmy leśną ścieżką, do leżącego u stóp skały Honau by zwiedzić tam mało znaną jaskinię Olgahöhle. Chcieliśmy w ten sposób zrekompensować sobie fakt, że znacznie bardziej znana i ładniejsza jaskinia Nebelhöhle, którą zamierzaliśmy zwiedzić tego dnia, okazała się byc zbyt daleko.

A Olgahöhle... no cóż, trochę nas rozczarowała, właściwie jest to dziura w ziemi pozbawiona ciekawszych nacieków, z wyjątkiem wyjątkowo licznych 'kalafiorów' ale za to wejście do niej, prowadzące przez czyjś garaż, rozbawiło nas do końca dnia... Później dowiedzieliśmy się od jednego ze znajomych z kliniki, że na Jurze jest jeszcze jedna niezwykła jaskinia, do której wchodzi się przez... restaurację...

Po zwiedzeniu jaskini, które zajmuje około 30 min i kosztuje 0,80 euro, wróciliśmy autobusem 400 do Reutlingen, a dalej pociągiem do Tybingi.