W drodze na Grodzisko	Widok z Grodziska	Wejście do Jaskini Na Łopiankach	Jaskinia Na łopiankach
Jaskinia Na łopiankach	Dolina Półrzeczki	Dolina Półrzeczki	Dolina Półrzeczki
Dolina Mnikowska	Dolina Mnikowska	Dolina Mnikowska	Grupa skał Cyrk
Jaskinia Nad Matką Boską	Wejście Jaskini Nad Matką Boską	Panorama Doliny Mnikowskiej	Jaskinia Nad Matką Boską

Z Zimnego Dołu do Doliny Półrzeczki prowadzi czarny szlak, który prowadzi początkowo na wzniesienie zwane Grodziskiem lub Zamczyskiem. Na jego szczycie zachowały się resztki wałów i fosy grodziska datowanego w badaniach archeologicznych na IX-X wiek. Z okolic grodziska roztacza się ładny widok na wylot dolinki Zimny Dół i biegnącą u podnóża Dolinę Sanki. Niestety w okolicach Grodziska czarny szlak zachowuje się nieco nieprzewidywalnie, ale mając mapę i minimum orientacji w terenie można go odnaleźć i szczęśliwie trafić do Wąwozu Półrzeczki.
U wylotu wąwozu, w skale po wschodniej stronie niewielkiej polanki znaleźć można, sporych rozmiarów otwór Jaskini Na Łopiankach, przesłonięty olbrzymim głazem. Jaskinia ma obecnie 65 m poznanych korytarzy. Wstępną partię jaskini stanowi obszerna i oświetlona światłem dziennym komora, dalej biegnie kręty korytarz, częściowo przekopany w roku 1989, którego ostatnie partie odkryto w latach 1994-1995. Pierwsza wzmianka o jaskini pochodzi z 1876 roku i jest autorstwa P. Umińskiego. W latach 1880-81 jaskinia została przebadana przez zespół archeologów kierowany przez G. Ossowskiego - odkryto w niej wówczas ślady osadnictwa z okresy paleolitu.
W górę Wąwozu Półrzeczki, zwanego dawniej Na Łopiankach, prowadzi szlak znakowany na niebiesko. Można nim w około 20 minut dotrzeć do autostrady. Dolinka porośnięta jest na całej długości lasem, w którym rozsiane są liczne skałki pokrywające jej zbocza. Jednak nam najbardziej spodobała się biegnąca jej dnem prawdziwa "półrzeczka" - wyschnięte koryto strumienia porośnięte gęstymi zielonymi liśćmi do złudzenia przypominającymi spokojne lustro wody...
Dnem doliny wróciliśmy do przysiółka Skałki by stamtąd rozpocząć zwiedzanie ostatniej dolinki na naszej dzisiejszej trasie - Dolinki Mnikowskiej...

Dolina Mnikowska jest wąwozem, przełomem rzeki Sanki, o długości około 2 km i zboczach usianych skałami i wznoszących się nawet do 80 m ponad jej dnem. Od 1963 roku chroniona jest jako rezerwat przyrody o powierzchni 20,43 hm. W jej odcinku bliższym przysiółkowi Skałki, skąd rozpoczęliśmy zwiedzanie, zgromadzone są największe atrakcje. Dno doliny pokrywają tu malownicze polanki, z których podziwiać można otaczające skały a w wielu miejscach przygotowane są ławeczki zachęcające do odpoczynku.
W środkowej części doliny znajduje się najciekawsza grupa skalna zwana Cyrkiem. Wysoko nad dnem doliny, na gładkiej ścianie skalnej w 1863 roku znany taternik i malarz - Walery Eliasz Radzikowski, autor Ilustrowanego Przewodnika do Tatr, Pienin i Szczawnic (1870) i jeden z założycieli Towarzystwa Tatrzańskiego, namalował wizerunek Matki Boskiej. Obecnie poniżej malowidła znajduje się ołtarz, do którego prowadzą strome schodki. Na skale powyżej wznosi się natomiast krzyż. Uważny obserwator nad ołtarzem dostrzeże okno skalne - prowadzi ono do ciekawej, znajdującej się nad nim jaskini zwanej Jaskinią Nad Matką Boską. Pierwsza wzmianka o jaskini pochodzi z 1876 roku a jej autorem jest A. Kirkor. W 1881 zespół Gotfryda Ossowskiego przebadał namulisko znajdując liczne ślady bytności człowieka, m.in. figurki kościane i rzeźby wapienne, których autentyczność została zakwestionowana. Przez ponad 40 lat toczył się pomiędzy naukowcami spór w sprawie tych znalezisk. Dopiero w roku 1930 byli pracownicy Ossowskiego przyznali się do fałszowania tych okazów w celu otrzymania wyższej zapłaty za pracę.
Do jaskini dotrzeć można nieznakowaną ścieżką rozpoczynającą się w pobliżu początku schodów prowadzących do ołtarza. Jaskinia ma 82 metry długości a tworzy ją olbrzymia sala z częściowo zawalonym stropem trzema otworami: otworem wejściowym i dwoma skalnymi oknami (z jednego z nich można nawet podziwiać panoramę doliny). Kilkanaście metrów przed otworem, w lewo, znajduje się w ścianie na wysokości 2 metrów niewielki, kręty tunelik przebijający skałę na wylot.
Od jaskini ścieżka prowadzi na wierzchołki skał okalających Cyrk - można stamtąd obejrzeć panoramę całej doliny a uroku punktowi widokowemu dodaje fakt, że prowadzi na niego pomost będący łukiem stropu jaskini.

Po zejściu z punktu widokowego powędrowaliśmy niebieskim szlakiem do Mnikowa powoli opuszczając malowniczy przełom Sanki - ostatni fragment szlaku (ok. 1 km) prowadzi już pomiędzy zabudowaniami wioski.